Сураи Мухаммад — Оят 25

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «ارْتَدُّوا عَلَىٰ أَدْبَارِهِم»: аз имон баргаштанд ва ба куфр рӯ оварданд, гӯё ба қафо қадам зада, аз роҳи ҳидоят дур шуданд.

— «تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى»: роҳи ҳақ барояшон равшан ва ошкор гардид.

— «سَوَّلَ لَهُمْ»: Шайтон амалҳои бади онҳоро дар назарашон зебо ва осон нишон дод.

— «وَأَمْلَىٰ لَهُمْ»: Шайтон мӯҳлатро барояшон дароз кард ва орзуҳои дурро дар дилашон ҷой дод.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно касоне, ки пас аз он ки роҳи ҳидоят барояшон равшан гардид, аз имон баргаштанд ва ба куфру дуруӣ рӯ оварданд, Шайтон аъмоли бадашонро дар назарашон ороста ва зебо нишон дод ва онҳоро ба сӯи он ҳавасманд кард. Ҳамчунин Шайтон ба онҳо мӯҳлат дод ва орзуҳои тӯлонӣ дар дилашон афканд, то ки дар гумроҳӣ идома диҳанд ва тавба накунанд. Ин оят дар бораи касоне фуруд омадааст, ки ҳақро медонистанд — хоҳ яҳудиёне, ки сифатҳои Паёмбар (с) дар Таврот барояшон ошкор буд, хоҳ мунофиқоне, ки пас аз равшан шудани ҳақ аз имон рӯ гардониданд. Онҳо бо ихтиёри худ роҳи гумроҳиро интихоб карданд ва Шайтон низ он роҳро барояшон ороста ва дароз кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд пас аз равшан шудани ҳақ, онро қабул кунад ва аз он рӯ нагардонад, зеро баргаштан аз ҳидоят сабаби ҳалокат аст.

— Шайтон ҳамеша кӯшиш мекунад, ки аъмоли бадро дар чашми инсон зебо нишон диҳад ва ӯро бо орзуҳои дур машғул созад; пас бояд ҳушёр буд ва ба Худо паноҳ бурд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ пайваста бошем, зеро он роҳи ҳидоятро равшан баён мекунад ва моро аз фиреби Шайтон нигаҳ медорад.

— Ислом дини равшанӣ ва ҳидоят аст; ҳар кас ба он рӯ оварад, роҳи рост ва наҷотро меёбад ва аз гумроҳӣ эмин мемонад.