Сураи Мухаммад — Оят 24

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَتَدَبَّرُونَ»: андеша кардан, тафаккур намудан ва дар амиқи маънои сухан тааммул кардан.

— «أَقْفَالُهَا»: қулфҳои он, яъне дилҳое, ки баста ва мӯҳр зада шудаанд.

1. Тафсири оят:

Оё ин рӯйгардонҳо дар Қуръон андеша намекунанд ва дар ҳикматҳову далелҳои он тааммул наменамоянд? Агар дар он биандешанд, албатта онҳоро ба ҳар некӣ роҳнамоӣ мекард ва аз ҳар бадӣ дур месохт. Балки дилҳои онҳо қулф шудааст ва баста аст, бинобар ин ба онҳо ҳеҷ панд ва ёдоварӣ намерасад ва суд намебахшад. Ин оят боздоштан ва сарзаниш аст барои касоне, ки аз Қуръон рӯй мегардонанд ва дар он тафаккур намекунанд; зеро тадаббур — андеша кардан дар оқибат ва маънои сухан аст. Чун онҳо тадаббур накарданд, Худованд рӯй гардонд ва фармуд, ки дилҳои онҳо қулф зада шудааст, пас намеандешанд ва намефаҳманд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас дар он андеша кунад, роҳи некӣ ва дурии аз бадиро меёбад.

— Тадаббур ва андеша дар Қуръон боиси равшан шудани дил ва зиёд шудани имон мегардад.

— Ғафлат аз Қуръон ва рӯй гардондан аз он метавонад дилро баста ва аз фаҳми ҳақиқат маҳрум созад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод ва нияти пок бихонем ва дар маъноҳои он амиқ андеша кунем, то аз неъматҳои бузурги он баҳравар шавем ва ба сӯи Ислом бештар ҷалб гардем.