Сураи Мухаммад — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذَٰلِكَ — «он» ё «ин аст», ишора ба ҳолати гумроҳӣ ва дур шудан аз ҳақ.
• كَرِهُوا — «бад диданд», «нафрат карданд», «нописанд донистанд».
• مَا نَزَّلَ اللَّهُ — «он чи Худо нозил кардааст», яъне ваҳй ва Қуръон.
• سَنُطِيعُكُمْ — «ба шумо итоат хоҳем кард», «аз шумо фармонбардорӣ мекунем».
• إِسْرَارَهُمْ — «пинҳонӣ ва розҳои ниҳонии онҳо».

1. Тафсири оят:

Ин гумроҳӣ ва инҳирофи онҳо аз он сабаб аст, ки онҳо ба касоне, ки ваҳйи Худоро бад дида буданд — яъне ба мушрикон ва душманони ҳақ — дар пинҳон гуфтанд: «Мо дар баъзе корҳо ба шумо итоат мекунем». Мақсадашон ин буд, ки бо онҳо дар мухолифат бо Паёмбар (с) ва дар боздоштани мардум аз ҷиҳод ҳамкорӣ кунанд. Онҳо ин суханонро пинҳонӣ мегуфтанд ва гумон мекарданд, ки касе аз онҳо хабар намеёбад. Аммо Худованди мутаъол ҳамаи розҳо ва пинҳонии онҳоро медонад; ҳеҷ чиз аз Ӯ пӯшида нест. Ӯ он чиро, ки хоҳад, ба Паёмбари Худ ошкор мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худо ҳама чизро медонад, ҳатто розҳои пинҳонии дилҳоро; аз ин рӯ, банда бояд ҳамеша ростқавл ва покдил бошад.
• Итоат ба касоне, ки бо фармони Худо ва Паёмбар мухолифат доранд, ҳаром ва зараровар аст; мусулмон бояд танҳо аз Худо ва Расули Ӯ итоат кунад.
• Мунофиқон ва душманони ҳақ метавонанд дар пинҳон макр кунанд, аммо Худо макри онҳоро ошкор мекунад ва ҳақро пирӯз мегардонад.
• Ин оят мусулмонро огоҳ мекунад, ки аз ҳамкорӣ бо бадхоҳони ислом ва аз суст кардани ҷиҳод ва ваҳдати мусулмонон дурӣ ҷӯяд.
• Қуръон китоби ҳикмат ва огоҳист; он розҳои ниҳонро фош мекунад ва роҳи ростро нишон медиҳад, то инсон ба саодати дунё ва охират расад.