Сураи Мухаммад — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ботил: роҳи нодуруст, гумроҳӣ ва пайравии шайтон.
• Ҳақ: роҳи рост, ки аз ҷониби Парвардигор омадааст — Қуръон ва суннати Паёмбар (с).
• Амсол: ҷамъи «мисол», яъне монандӣ, намуна ва ҳикояти ҳолати дигарон.

1. Тафсири оят:

Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки чаро сарнавишти ду гурӯҳ — кофирон ва муъминон — аз ҳам фарқ мекунад. Сабаби асосии ин фарқ дар он аст, ки кофирон роҳи ботилро пеша карданд ва аз шайтон ва хоҳишҳои нафсӣ пайравӣ намуданд. Аммо муъминон аз Ҳақ — яъне аз Қуръони Карим ва он чизе, ки аз ҷониби Парвардигорашон омадааст — пайравӣ карданд. Ҳарду гурӯҳ бо ихтиёри худ роҳи худро интихоб карданд, бинобар ин ҷазои онҳо низ гуногун аст: гумроҳӣ барои пайравони ботил ва ҳидоят барои пайравони Ҳақ.

Сипас Худованд мефармояд, ки ҳамин тавр Парвардигор барои мардум мисолҳо ва ҳолатҳои монанди онҳоро баён мекунад, то одамон аз сарнавишти пешиниён ибрат гиранд ва роҳи дурустро интихоб намоянд. Ҳар кас ба он чизе, ки пайравӣ мекунад, монанд карда мешавад: пайрави ботил ба аҳли ботил ва пайрави Ҳақ ба аҳли Ҳақ ҳамроҳ мешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки интихоби роҳи ҳаёт — роҳи Ҳақ ё роҳи ботил — ихтиёри худи инсон аст ва ҳар кас масъули интихоби худ мебошад.
• Пайравӣ аз Қуръон ва таълимоти Паёмбар (с) сабаби асосии ҳидоят ва саодат аст.
• Худованд бо баёни мисолҳо ва ҳикоятҳои умматҳои гузашта ба мо кӯмак мекунад, то аз хатоҳои онҳо ибрат гирем ва роҳи ростро пеша кунем.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи андеша ва тафаккур дар бораи оқибати амалҳои худ мебарад ва моро ба сӯи некиву ростӣ тарғиб мекунад.
• Ислом дини равшанӣ ва Ҳақ аст; ҳар кӣ ба он пайравӣ кунад, ба сӯи Парвардигори худ роҳ ёфтааст ва ин бузургтарин неъмат барои инсон аст.