Сураи Мухаммад — Оят 9

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «كَرِهُوا»: бад диданд, нафрат карданд.

— «أَحْبَطَ»: ботил кард, бесамар гардонд.

1. Тафсири оят:

Ин ҳалокат ва гумроҳии онҳо ба сабаби он аст, ки онҳо он чиро, ки Худованд бар Паёмбараш Муҳаммад (с) нозил кардааст — яъне Қуръони Карим ва аҳкоми он — бад диданд ва напазируфтанд. Азбаски ин китоб ба тавҳид ва яктои Худо даъват мекунад ва онҳоро аз роҳи нодурусташон бозмедорад, онҳо аз он нафрат карданд ва онро дурӯғ шумориданд. Бинобар ин Худованд аъмоли некӯи онҳоро ботил ва бесамар гардонд, зеро он аъмол дар роҳи тоъати шайтон ва барои ризои Худо набуд. Онҳо ҳам дар дунё ва ҳам дар охират зиёнкор шуданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки қабули Қуръон ва аҳкоми он асоси наҷот аст; ҳар кас аз он нафрат кунад, аъмолаш бесамар мешавад.

— Худованд одил аст: амалеро, ки барои Ӯ ва бо ихлос набошад, қабул намекунад.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; ҳар ки ба он рӯ оварад, дар дунё ва охират комёб мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод бипазирем, аҳкоми онро дӯст дорем ва амал кунем, то аъмоли мо назди Худо қабул шавад ва аз зиёни дунёву охират наҷот ёбем.