Сураи Мухаммад — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «تَعْسًا»: ҳалокӣ, нобудӣ ва афтидан дар бадбахтӣ.

— «أَضَلَّ»: ботил кард, зоеъ гардонд, бесамар сохт.

1. Тафсири оят:

Ва онҳое, ки ба Аллоҳ ва паёмбараш куфр варзиданд, барои онҳо ҳалокӣ ва зиён аст, ва Аллоҳ аъмоли онҳоро ботил ва бесамар гардонд. Ин ба он сабаб аст, ки онҳо китоби Аллоҳро, ки бар паёмбараш Муҳаммад (с) нозил шудааст, бад диданд ва онро дурӯғ шумурданд, пас аъмоли онҳо барбод рафт, зеро он аъмол дар тоъати шайтон буд. Ҳарчанд дар зоҳир некӯкорӣ ба назар расад ҳам, чун аз имон ва ихлос холӣ бошад, назди Аллоҳ қабул намешавад ва подоши он аз байн меравад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки куфр сабаби ҳалокӣ ва зиён аст, ва инсонро водор мекунад, ки ба имон ва тавҳид рӯй оварад.

— Аъмоли некӯ танҳо бо имон ва ихлос арзиш дорад; бинобар ин мусулмон бояд ҳамаи корҳои худро барои ризои Аллоҳ анҷом диҳад.

— Ин оят дили инсонро ба сӯи Қуръон мекашад, зеро сабаби асосии нобуд шудани аъмоли кофирон бад дидани китоби Аллоҳ ва дурӯғ шумурдани он аст; пас мо бояд Қуръонро дӯст дорем, онро бихонем ва ба он амал кунем.

— Ин оят тасаллие барои муъминон аст, ки агар кофирон дар дунё бо молу қувва сарфароз бошанд ҳам, оқибати онҳо ҳалокӣ аст ва аъмолашон беподош мемонад.

— Инсонро тарбия мекунад, ки ба зоҳири аъмол мағрур нашавад, балки асоси қабули амал — имон ба Аллоҳ ва паёмбараш ва ихлоси холис аст.