سوره محمد — آیه 9

معانی کلمات:

• کَرِهُوا: نفرت داشتند و نپسندیدند.
• أَحْبَطَ: باطل و بیاثر کرد، از بین برد.
• أَعْمَالَهُمْ: کارهای نیکشان (که در ظاهر انجام میدادند).

تفسیر آیه:

این عذاب و هلاکت و گمراهی که دامنگیر کافران شده، به سبب آن است که آنان از آنچه خداوند نازل کرده است - یعنی قرآن و احکام و دستورات آن - نفرت و کراهت داشتند و آن را نپسندیدند؛ زیرا قرآن آنان را به توحید و یکتاپرستی و ترک شرک دعوت میکرد و با هوا و هوسهایشان در تضاد بود. به همین دلیل، خداوند نیز اعمال آنان را باطل و بیاثر گردانید و پاداش کارهایشان را از بین برد؛ چرا که اعمالشان بر پایه کفر و پیروی از شیطان بود و در دنیا و آخرت زیانکار شدند. بنابراین، هر کار نیکی که از آنان سر میزد، چون همراه با ایمان نبود، ارزش و ثمرهای نداشت و خداوند آن را نابود کرد.

فواید و پیامهای آیه:

• کراهت و دشمنی با قرآن و احکام الهی، عامل اصلی نابودی اعمال و حبط آنهاست؛ پس مؤمن باید قرآن را دوست بدارد و آن را ملاک عمل خود قرار دهد.
• ارزش اعمال انسان به ایمان و پذیرش وحی الهی وابسته است؛ بدون ایمان، هیچ عمل ظاهری سودی ندارد.
• خداوند با عدالت خود، اعمال کسانی را که با دشمنی با دین او عمل میکنند، از بین میبرد تا بندگان بدانند که پاداش تنها در سایه اطاعت و محبت به خداوند حاصل میشود.
• این آیه هشداری است برای انسان که محبت و انس با قرآن، کلید سعادت و قبولی اعمال است و باید از هرگونه نفرت و رویگردانی از کلام خدا پرهیز کند.