Сураи Аль-Маида — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

• «Ҷабборон» — мардуми зӯровару қудратманд, ки дар он шаҳр зиндагӣ мекарданд ва аз қавми Бани Исроил пурзӯртар буданд.
• «Ҳоҳунā қоъидӯн» — «мо дар ҳамин ҷо нишастаем», яъне мо ба ҷанг намеравем ва дар ҷои худ мемонем.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло хабар медиҳад, ки қавми Мӯсо (алайҳис-салом) — яъне Бани Исроил — ба паёмбари худ суханони саркашӣ ва нофармонӣ гуфтанд. Онҳо гуфтанд: «Эй Мӯсо! Мо ҳаргиз ба он шаҳр ворид намешавем, то замоне ки он ҷабборон дар он бошанд. Пас ту худат бо Парвардигорат бирав ва ҳар ду биҷангед, мо бошад, дар ҳамин ҷо нишастаем ва ба ҷанг намеравем».

Ин суханон нишонаи сахти дилӣ, саркашӣ ва беэҳтиромӣ нисбат ба фармони Аллоҳ ва паёмбари Ӯ буд. Онҳо на танҳо аз ҷанг даст кашиданд, балки ба Мӯсо (алайҳис-салом) сухани носавоб гуфтанд ва гумон карданд, ки метавонанд аз масъулияти фармони Илоҳӣ фирор кунанд. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки чӣ гуна тарсу буздилӣ ва нофармонӣ метавонад инсонро аз роҳи ҳақ дур кунад ва ба ҳалокат наздик созад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон ҳақиқатро бениқоб ва равшан баён мекунад, то инсон аз таърихи гузаштагон ибрат гирад ва роҳи хаторо такрор накунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки нофармонӣ ва саркашӣ дар баробари фармони Аллоҳ ва паёмбар оқибати бад дорад ва метавонад неъматҳои бузургро аз даст диҳад.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон бояд ҷасорат, таваккул ва итоат ба Аллоҳ дошта бошад, на тарсу буздилӣ ва баҳонаҷӯӣ.
• Қуръон ҳатто лаҳзаҳои заъфи қавмҳои гузаштаро нақл мекунад, то мо аз онҳо панд гирем ва дилҳоямонро ба сӯи итоат ва фармонбардорӣ аз Аллоҳ гардонем.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҷои баҳона овардан ва фирор кардан аз масъулият, бо таваккул ба Аллоҳ қадам пеш гузорем ва ба ваъдаҳои Ӯ бовар кунем, зеро Аллоҳ ёвари бандагони мӯъмин аст.