Сураи Аль-Маида — Оят 25

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «أَمْلِكُ»: тасаллут доштан, қудрат доштан, ихтиёр доштан.

— «فَافْرُقْ»: ҷудо кун, фарқ гузор, ҳукм кун ва миёни мо ҷудоӣ андоз.

— «الْفَاسِقِينَ»: берун рафтагон аз тоъат ва фармони Худо, нофармонон.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба Парвардигори худ рӯй оварда, бо дили пур аз дард ва ноумедӣ аз саркашии қавми худ гуфт: «Эй Парвардигоро! Ман бар касе қудрат ва ихтиёр надорам, магар бар худам ва бародарам Ҳорун. Қавми ман фармони Туро нашуниданд ва аз итоат берун рафтанд». Он гоҳ аз Худо хоҳиш кард, ки миёни ӯ ва бародараш аз як тараф ва миёни ин қавми нофармон аз тарафи дигар ҳукм ва ҷудоӣ андозад — яъне барои мӯъминон он чизеро, ки сазовори онҳост, ато кунад ва бар нофармонон он ҳукмеро ҷорӣ созад, ки онҳо лоиқи он ҳастанд. Ин дуо ифодаи безавол будани роҳи ҳақ ва равшан шудани мавқеи аҳли имон дар баробари аҳли исён аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро меомӯзад, ки ҳангоми нотавонӣ дар ислоҳи дигарон, бояд ба Худо рӯй оварем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.

— Инсон танҳо ба амали худаш масъул аст ва наметавонад дигаронро ба зӯр ба ҳақ биёрад; даъват бояд бо ҳикмат ва нармӣ бошад.

— Худо ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва ҳар кас сазовори натиҷаи амали худ мегардад.

— Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи ҳақ ҳарчанд танҳо ва душвор бошад ҳам, оқибат ба пирӯзӣ ва раҳмат мерасад.

— Муҳаббат ва ҳамкорӣ бо бародари динӣ дар роҳи ҳақ — монанди Мӯсо ва Ҳорун — сабаби қувват ва устувории имон аст.

— Қуръон ҳатто ҳолатҳои душвори паёмбаронро бо мо ростқавлона нақл мекунад, то мо аз онҳо сабр ва таваккул омӯзем ва ба ин китоби осмонӣ бештар дил гарм кунем.