Сураи Каф — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• «فَاصْبِرْ»: сабр кун, яъне худро нигоҳ дор аз хашм ва шикоят.
• «مَا يَقُولُونَ»: он чизе ки онҳо мегӯянд, аз дурӯғу тӯҳмат ва масхара.
• «سَبِّحْ»: тасбеҳ гӯй, пок донистан ва ситоиш кардани Худо.
• «بِحَمْدِ رَبِّكَ»: бо ситоишу ҳамди Парвардигорат.
• «قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ»: пеш аз баромадани офтоб.
• «قَبْلَ الْغُرُوبِ»: пеш аз фурӯ рафтани офтоб.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки дар баробари суханони дурӯғ ва таҳқиромези кофирон ва яҳудиён сабр кунад ва аз онҳо интиқом нагирад, зеро Худо онҳоро назорат мекунад ва ҷазои онҳоро хоҳад дод. Сипас ба ӯ амр мекунад, ки Парвардигорашро бо ситоиш ва покӣ ёд кунад ва намозҳои фарзро дар вақтҳои муайян ба ҷо оварад: намози субҳ пеш аз баромадани офтоб, ва намозҳои пешин ва аср пеш аз фурӯ рафтани он. Ин амр ба намоз ва зикр воситаи қувват гирифтан дар сабр ва устуворӣ дар роҳи даъват аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини сабр ва таҳаммул аст, на дини интиқом ва хашм. Пайравони он бояд дар баробари суханони носазо ва таҳқир сабр кунанд ва бо некӯӣ муқобила намоянд.
• Намоз дар вақтҳои муайян, бахусус субҳ ва аср, воситаи наздикӣ ба Худо ва оромиши дил аст. Он ба инсон қувват медиҳад, ки дар мушкилот устувор бимонад.
• Зикр ва тасбеҳи Худо бо ҳамд, яъне ситоиш ва пок донистани Ӯ, дилро равшан ва рӯҳро осуда мегардонад.
• Худо бандагони худро танҳо намегузорад; Ӯ суханони душманонро мешунавад ва ба онҳо ҷазо медиҳад, пас банда бояд ба Ӯ таваккул кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ибодат ва сабр ду боландаи муваффақият дар роҳи даъват ва зиндагӣ ҳастанд. Ҳар кас ба ин ду пайравӣ кунад, дар дунё ва охират комёб мешавад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо ахбор, балки дастури амалӣ барои зиндагии ҳаррӯза медиҳад. Хондани он ва амал ба он сабаби баракат ва оромиш дар ҳаёт мегардад.