Сураи Каф — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «لُغُوب»: мондашавӣ, хастагӣ ва бемадорӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол қасам ёд карда, мефармояд, ки Мо осмонҳоро ва заминро ва ҳар он чиро, ки дар миёни онҳост, дар шаш рӯз офаридем. Ин офариниш бо вуҷуди он ки Мо тавонем онро дар як лаҳза биёфаринем, дар шаш рӯз сурат гирифт, то ҳикмате ва тартибе дар кори офариниш равшан гардад. Ва ҳангоми ин офариниш ҳеҷ мондагӣ ва хастагӣ ба Мо нарасид, бар хилофи он чи яҳудиён гумон мекунанд, ки гӯё Худо пас аз офариниш хаста шуда, рӯзи шанберо барои оромӣ ихтиёр кардааст. Ин ояти карима далели равшани қудрати бепоёни Парвардигор аст, ки чун осмонҳову заминро бо ин бузургӣ бидуни ҳеҷ мондагӣ биёфарид, пас ҳатман бар зинда кардани мурдагон низ тавоност, ва ин барои Ӯ осонтар аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд соҳиби қудрати беҳадду беҳисоб аст ва ҳеҷ чиз Ӯро монда намекунад, бинобар ин банда бояд бо умедворӣ ва боварӣ ба Ӯ рӯ оварад.

— Офариниши осмонҳову замин дар шаш рӯз ҳикмати Худоро нишон медиҳад, ки ҳар корро бо тартиб ва андоза анҷом медиҳад, ва ин ба мо меомӯзад, ки дар зиндагӣ бояд бо сабр ва тартиб амал кунем.

— Ин оят ботил будани гумонҳои нодурустро дар бораи Худо равшан месозад ва моро ба шинохти дурусти Парвардигор ҳидоят мекунад.

— Аз он ҷо ки Худо бар офариниши ин ҳама бузургӣ тавоност, пас бар зинда кардани мурдагон низ тавоност, ва ин бовариро дар дили инсон қавӣ мегардонад, ки ҳаёти охират ҳақ аст.

— Қуръони Карим бо чунин оятҳо дили инсонро ором ва бовариро дар ӯ мустаҳкам месозад, ва ин мардумро ба сӯи ислом ва паёмҳои осмонии он ҷалб мекунад.