Сураи Каф — Оят 40

1. Маънои калимаҳо:

• «وَمِنَ اللَّيْلِ»: ва аз бахше аз шаб.
• «فَسَبِّحْهُ»: пас Ӯро тасбеҳ гӯй, яъне намоз бихон ва зикри Худоро ба ҷо ор.
• «أَدْبَارَ السُّجُودِ»: баъд аз саҷдаҳо, яъне пас аз намозҳо.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки дар бахше аз шаб барои Парвардигораш намоз бихонад ва Ӯро бо ситоиш тасбеҳ гӯяд. Инчунин баъд аз намозҳо ва саҷдаҳо зикру тасбеҳи Худоро анҷом диҳад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «аз шаб тасбеҳ гӯй» ба намозҳои шабона — намози мағриб ва ишо — ишора дорад, ва «баъд аз саҷдаҳо» ба намозҳои суннатӣ пас аз намозҳои фарзӣ, ба мисли ду ракъат баъд аз намози мағриб, ишора мекунад. Ҳамин тавр, ин оят бандаро ба ибодат дар вақтҳои гуногуни шабу рӯз, бахусус дар вақтҳои шабона ва пас аз намозҳо, тарғиб менамояд, то ки дил бо ёди Худо зинда бошад ва банда ба Парвардигораш наздиктар гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ибодат дар шаб ва пас аз намозҳо аҳамияти бузург дорад ва сабаби наздикӣ ба Худованд мегардад.
• Тасбеҳу зикри Худо пас аз намозҳо дилро ором ва имонро қавӣ месозад.
• Ин оят мусулмонро тарғиб мекунад, ки дар ҳама ҳолат, рӯзу шаб, ба ёди Парвардигор бошад ва ибодатро давом диҳад.
• Ибодат дар шаб ва пас аз намозҳо сабаби бахшоиши гуноҳҳо ва баланд шудани дараҷаҳо дар назди Худованд мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои расидан ба қурби Худо бояд сабру тоқат кунем ва ибодатро тарк накунем, зеро Худо ҳамеша назди бандагони худ аст ва онҳоро мушоҳида мекунад.