Сураи Каф — Оят 45

1. Маънии калимаҳои мушкил:

• جَبَّار: дар ин ҷо ба маънои зӯровар, қаҳркунанда ва маҷбуркунанда аст; яъне касе, ки мардумро ба зӯрӣ ба чизе водор мекунад.
• وَعِيد: ваъдаи азоб ва ҷазое, ки Худованд барои гуноҳкорон таҳдид кардааст.
• فَذَكِّرْ: пас панд деҳ, ёдрас кун, насиҳат намо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Расули Худ (с) мефармояд, ки Мо аз он суханоне, ки ин кофирон ва дурӯғбаровардагон дар бораи Ту мегӯянд ва Туро тақзиб мекунанд, хеле огоҳтарем. Ин оят тасаллиест барои Паёмбар (с) ва таҳдидест барои онҳо. Ҳеҷ чиз аз гуфтори онҳо аз илми Мо пинҳон нест ва Мо ба зудӣ ҳисоби онҳоро мерасем.

Сипас Худованд мефармояд: «Ва Ту бар онҳо зӯровар ва маҷбуркунанда нестӣ». Яъне Ту вазифадор нестӣ, ки мардумро ба зӯрӣ ба ислом водор кунӣ ва дилҳои онҳоро ба имони маҷбурӣ биёрӣ. Ту танҳо даъваткунанда ва таблиғкунанда ҳастӣ; вазифаи Ту расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба қабули он. Зеро ҳидоят танҳо ба дасти Худованд аст ва Ӯ ҳар касеро, ки бихоҳад, ҳидоят мекунад.

Баъд мефармояд: «Пас бо Қуръон касеро панд деҳ, ки аз ваъдаи азоби Ман метарсад». Яъне панду насиҳати худро ба воситаи ин Қуръони карим ба касоне расон, ки аз таҳдид ва ваъдаи азоби Худованд метарсанд ва дилҳояшон аз хавфи Худо ларзон аст. Зеро танҳо чунин касоне ҳастанд, ки панд мегиранд ва аз ғафлат бедор мешаванд. Аммо касе, ки аз ваъдаи азоби Худованд наметарсад ва дилаш сахт шудааст, панд ва насиҳат дар ӯ асар намекунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Тасаллии Паёмбар (с) ва ҳамаи даъваткунандагон: Худованд аз ҳар гуфтори мухолифон огоҳ аст ва онҳоро ба ҳисоб мегирад; пас даъваткунанда бояд аз суханони душманон дилшикаста нашавад.
• Озодии эътиқод ва даъват: Ислом дини маҷбурӣ нест; ҳар кас бояд бо ихтиёри худ ва аз рӯи боварӣ ба он бипазирад. Вазифаи даъваткунанда танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум.
• Арзиши панд ва насиҳат: Қуръон воситаи асосии панд ва ёдраскунист. Он касеро таъсир мекунад, ки дили зинда ва аз Худо тарсон дорад.
• Аҳамияти хавфи Худо: Тарси аз азоби Худованд сабаби асосии қабули панд ва ислоҳи нафс аст. Касе, ки аз Худо наметарсад, панд дар ӯ асар намекунад.
• Ҳидоят ба дасти Худованд: Ҳеҷ кас наметавонад дили касеро ба зӯрӣ ба имони рост ҳидоят кунад; ин танҳо кори Худованди Мутаъол аст.
• Меҳрубонӣ ва адолати Худованд: Худованд ҳар гуфтору рафтори бандагонашро медонад ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо ё подош медиҳад; ин боиси умедворӣ ва тарс аз Ӯ мегардад.