سوره ذاریات — آیه 11

معانی کلمات:

• غَمْرَةٍ: به معنای جهل و ضلالتی که مانند آبِ عمیق، انسان را در خود فرو میبرد و او را فرا میگیرد.
• سَاهُونَ: غافلان و بیخبران؛ کسانی که از حقیقت رویگردان شده و در بیخبری فرو رفتهاند.

تفسیر آیه:

این آیه در ادامهی توصیف کسانی است که لعنت و دوری از رحمت خداوند شامل حالشان شده است. خداوند متعال این گروه را اینگونه معرفی میکند: آنان کسانی هستند که در ورطهی عمیق جهل و گمراهی غوطهورند و از عاقبت کار خود و آنچه برایشان مقدر شده، غافلاند. این غفلت چنان بر دلهایشان چیره شده که نه به روز جزا میاندیشند، نه به عواقب اعمال خود توجه دارند و نه از خواب سنگین بیخبری بیدار میشوند. آنان در میان امواج تاریک کفر و ضلالت سرگرم لهو و لعباند و از حقیقتِ هشداردهندهای که به سویشان آمده، رویگردانند. این غفلت، نه یک بیخبری ساده، بلکه حالتی است که تمام وجودشان را فرا گرفته و آنان را از هر پند و اندرزی بیاثر کرده است.

فواید و پیامهای آیه:

• غفلت از آخرت و حقایق الهی، سرچشمهی تمام بدبختیها و گمراهیهای انسان است؛ چرا که انسان غافل، راه را از بیراهه تشخیص نمیدهد.
• جهل و نادانی، نه تنها عذر نیست، بلکه عامل هلاکت است؛ زیرا انسان را در ورطهای میاندازد که از آن رهایی نمییابد.
• قرآن کریم با هشدار نسبت به عاقبت غافلان، ما را دعوت میکند که همواره هوشیار باشیم و لحظهای از یاد خدا و روز قیامت غافل نشویم.
• این آیه به ما میآموزد که علم و آگاهی، همراه با عمل صالح، تنها راه نجات از غرق شدن در دریای جهل و ضلالت است و مؤمن باید پیوسته در حال بیداری و مراقبت از خود باشد.