Сураи Аз-Зарият — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «ғамра»: маънои аслии он оби бисёр ва чуқурест, ки чизеро пӯшонад; дар ин ҷо ба маънои ҷаҳолат ва гумроҳии фарогирандаест, ки инсонро пурра дар бар мегирад.

— «сāҳун»: ҷамъи «сāҳӣ» аст, яъне ғофилон, бехабарон, онҳое ки аз чизҳои муҳим ғофил мондаанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати дурӯғгӯёни кофирро баён мекунад, ки дар ояти пеш аз он ҳалокат ва лаънат ба онҳо хабар дода шудааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки дар вартаи ҷаҳолат ва гумроҳии фарогиранда ғарқ шудаанд ва аз ҳақиқат бехабаранд. Онҳо дар ҷаҳле қарор доранд, ки онҳоро пурра пӯшонидааст ва аз охират ва ҳисобу китоби он ғофил мондаанд, ба он аҳамият намедиҳанд ва барои он омодагӣ намебинанд. Онҳо дар ғалабаи ҷаҳолат қарор доранд ва аз он чизе ки ба манфиати онҳост ва ба сӯи он ҳидоят мешаванд, бехабаранд. Ин ғафлат ва бехабарӣ сабаби асосии дур шудани онҳо аз имон ва амали солеҳ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ғафлат аз охират ва бехабарӣ аз ҳақиқат сабаби ҳалокат аст, пас бояд ҳамеша бедор ва ҳушёр бошем.

— Ҷаҳолат ва гумроҳӣ монеаи асосии пайравӣ аз ҳақиқатанд, бинобар ин донишомӯзӣ ва тафаккур дар бораи охират аз вазифаҳои муҳими ҳар мусулмон аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё набояд моро аз ёди охират ғофил кунад, зеро саодати ҳақиқӣ дар омодагӣ барои он аст.

— Қуръон бо чунин оятҳо моро ба бедорӣ ва ҳушёрӣ даъват мекунад ва ин нишонаи раҳмати Худованд ба бандагонаш аст, то онҳо роҳи ростро пайдо кунанд ва аз ҳалокат наҷот ёбанд.