Сураи Аз-Зарият — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• يَسْأَلُونَ: мепурсанд.
• أَيَّانَ: кай, дар кадом вақт.
• يَوْمُ الدِّينِ: рӯзи ҷазо, рӯзи қиёмат, ки дар он ба бандагони Худо мувофиқи аъмолашон подош ё ҷазо дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки рӯзи қиёматро дур мешуморанд ва онро инкор мекунанд. Онҳо бо роҳи масхара ва инкор мепурсанд: «Пас кай рӯзи ҷазо ва ҳисоб хоҳад омад?» Онҳо ин саволро на барои он мепурсанд, ки ҳақиқатан ҷавобро бихоҳанд ва ба он бовар кунанд, балки барои он ки онро дур ва ғайриимкон нишон диҳанд ва аз он ғофил бошанд. Ҳол он ки онҳо барои он рӯз ҳеҷ амали некӣ намекунанд ва худро барои ҳисобу китоб омода намесозанд. Рӯзи ҷазо ҳатман хоҳад омад ва ҳеҷ кас аз он ҷо наметавонад фирор кунад, вале вақти дақиқи онро танҳо Аллоҳи Таъоло медонад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ шакке дар он нест.
• Моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои пурсидани беҳуда ва инкор кардан, худро барои он рӯз омода созем ва амали солеҳ кунем.
• Нишон медиҳад, ки донистани вақти дақиқи қиёмат танҳо ба Аллоҳ тааллуқ дорад ва мо бояд ба он имон оварем, на ин ки онро масхара кунем.
• Ин оят моро ба фурӯтанӣ ва тавба водор мекунад, зеро ҳар як инсон рӯзе ба назди Аллоҳ бармегардад ва ба амалаш ҷазо ё подош мегирад.
• Ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки саволи дуруст дар бораи қиёмат ин нест, ки «кай меояд?», балки ин аст, ки «мо барои он чӣ омодагӣ дидаем?»