Сураи Аз-Зарият — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «Қутила»: дар ин ҷо ба маънои «лаънат шуданд» ё «ҳалок шаванд» омадааст, ки ибораи таҳдид ва мазаммат аст.

— «Ал-Харросун»: ҷамъи «харрос», яъне касоне ки бе далел ва бе асос сухан мегӯянд, дурӯғ мебофанд ва гумонҳои беасосро ҳақиқат мепиндоранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят касонеро, ки дар бораи Қуръон, паёмбар (с) ва охират суханони беасосу дурӯғ мегӯянд, ба сахтӣ мазаммат кардааст. Инҳо гурӯҳе ҳастанд, ки ҳақиқатро намедонанд ва аз рӯи гумонҳои худ сухан меронанд, дар ҳоле ки худ дар ҷаҳолат ва гумроҳӣ фурӯ рафтаанд ва аз ҳақиқат ғофиланд. Онҳо дар бораи Қуръон мегуфтанд, ки ин шеър ё сеҳр аст, ва дар бораи Паёмбар (с) суханони ношоиста мегуфтанд. Барои ҳамин Худо онҳоро лаънат карда, ба ҳалокат ва нобудӣ маҳкум намудааст. Ин оят ҳушдори сахтест барои ҳамаи онҳое, ки бе илм ва бе далел дар бораи дини Худо ва оёти ӯ сухан мегӯянд ва ҳақро бо ботил омехта мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша аз сухани беасос ва дурӯғ парҳез кунад, хусусан дар бораи Худо, Қуръон ва Паёмбар (с).

— Ҳақиқатро танҳо бо далели дуруст ва илми боэътимод метавон шинохт, на бо гумон ва хаёл.

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе ки бо он душманӣ кунад ва ба он тӯҳмат занад, дар зиён ва ҳалокат аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва тадбир муносибат кунем ва аз омӯхтани маъноҳои он ғофил нашавем.

— Дини Ислом дини ростӣ, сафо ва равшанӣ аст; ҳар касе ба он рӯ оварад, роҳи наҷот ва саодатро меёбад.