Сураи Аз-Зарият — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

— «فَرَشْنَاهَا»: яъне онро ҳамвор ва паҳн кардем, мисли фарше ки барои нишастан ва ором гирифтан густурда мешавад.

— «مَاهِدُونَ»: аз решаи «маҳд», яъне ҳамворкунандагон, омодасозандагон ва муҳайёкунандагон.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба яке аз бузургтарин неъматҳои худ ишора мекунад ва мефармояд: Заминро Мо барои бандагонамон мисли фарше паҳн ва ҳамвор гардонидем, то бар он қарор гиранд, зиндагӣ кунанд, бихобанд ва аз он баҳравар шаванд. Пас Мо чи некӯ ҳамворкунанда ва омодасозандаем! Ин оят далели қудрати комили Парвардигор ва раҳмати васеи Ӯст, ки заминро барои инсонҳо мувофиқ ва осон гардонидааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар неъматҳои Худо андеша кунад ва бидонад, ки замин барои ӯ омода гардонида шудааст, то ба осонӣ зиндагӣ кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша шукргузори Парвардигор бошем ва неъматҳои Ӯро эҳтиром кунем.

— Замин ва ҳамаи он чи дар он аст, нишонаи қудрату раҳмати Худованд аст, ки дили инсонро ба имон ва муҳаббат ба Парвардигор наздик месозад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худо ҳамеша барои бандагонаш осонӣ ва роҳат мехоҳад ва онҳоро ба сӯи некӣ ва шукргузорӣ ҳидоят мекунад.