Сураи Аз-Зарият — Оят 60

1. Маънои калимаҳо:

— «Вайл»: ҳалокат, бадбахтӣ ва ғамгинӣ.

— «Кофирон»: онҳое, ки ба Аллоҳ ва паёмбараш имон наоварданд.

— «Рӯзи онҳо»: рӯзи қиёмат, ки ба онҳо ваъда дода шудааст.

1. Тафсири оят:

Пас ҳалокат ва бадбахтӣ барои онҳоест, ки ба Аллоҳ ва паёмбараш куфр варзиданд. Ин ҳалокат аз рӯзи қиёмат ба онҳо мерасад, рӯзе ки ба онҳо ваъда дода шудааст, ки азоб бар онҳо фурӯ рехта мешавад. Онҳо дар он рӯз на ҳеҷ паноҳгоҳе хоҳанд ёфт ва на ҳеҷ ёваре.

1. Фоидаҳои оят:

— Оят огоҳӣ медиҳад, ки куфр ва дурӣ аз роҳи ҳақ ба ҳалокати абадӣ мебарад.

— Инсон бояд ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошад ва худро барои он рӯз омода созад.

— Ваъдаи Аллоҳ ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад аз он гурезад.

— Ин оят боиси ташвиқи имон ва амали нек аст, то инсон аз азоби рӯзи қиёмат наҷот ёбад.