Сураи Аз-Зарият — Оят 59

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ظَلَمُوا: ситам карданд, яъне бо куфру инкор нисбати худ ситам карданд.
• ذَنُوبًا: саҳм, насиб ва ҳиссае аз азоб.
• أَصْحَابِهِمْ: ҳамтоёну монанди онҳо аз умматҳои гузашта, ки ба сабаби такзиб азоб шуданд.
• فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ: пас набояд аз Ман таъҷил ва пеш аз вақт омадани азобро талаб кунанд.

1. Тафсири оят:

Пас ба ростӣ, барои онҳое, ки бо куфру такзиби паёмбар (с) нисбати худ ситам карданд, саҳме аз азоби Худо муқаррар аст, монанди саҳми ҳамтоёни гузаштаи онҳо аз умматҳои пешин, ки ба сабаби инкор азоб шуданд. Ин азоб вақти муайяну аҷали мушаххас дорад ва ҳаргиз аз он пеш ё дер намешавад. Пас набояд онҳо аз Худо таъҷил ва зуд омадани азобро талаб кунанд, зеро азоб ба онҳо ҳатман фаромерасад, аммо дар вақти муқарраршудаи худ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ ситамкорро бе ҷазо намегузорад; ҳар кас ба андозаи амали худ саҳме аз адолати Илоҳӣ дорад.
• Сабру тоқати паёмбар (с) ва мӯъминон дар баробари такзиби душманон сабаби тасаллии дилҳост, зеро ваъдаи Худо ҳатмӣ аст.
• Азоб ва ё мукофоти Худо вақти муайян дорад; шитоб кардан дар талаби он аз ҷаҳолат ва бесабрӣ аст, ва ин моро ба сабру таваккул даъват мекунад.
• Ин оят мӯъминонро ба бозгашт ба сӯи Худо ва дурӣ аз зулму куфр тарғиб мекунад, то аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гиранд.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо хабар аз гузаштагон медиҳад, балки роҳи наҷот ва саодати дуняву охиратро нишон медиҳад.