سوره طور — آیه 10

معانی کلمات:

• «تَسِیرُ»: حرکت میکند، به راه میافتد.
• «الْجِبَالُ»: کوهها.
• «سَیْرًا»: رفتنی (برای تأکید بر حرکت، نه به صورت مجازی).

تفسیر آیه:

در این آیه، خداوند متعال یکی از صحنههای هولناک قیامت را ترسیم میکند: کوهها که در دنیا نماد استواری و پایداری هستند، در آن روز از جای خود کنده میشوند و به حرکت درمیآیند. این حرکت مانند حرکت ابرها در آسمان است؛ کوهها آرامآرام از زمین جدا شده، در فضا به راه میافتند و سپس در خلال این حرکت، خرد و متلاشی میشوند تا به صورت پشم زدهشده (پنبهی حلاجیشده) درآیند. این توصیف، نشاندهندهی دگرگونی کامل نظام آفرینش و پایان یافتن ثبات دنیاست؛ آنچه در دنیا غیرقابلتصور بود، در آن روز به امر خداوند به سادگی رخ میدهد و هیچ نیرویی نمیتواند مانع آن شود.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که قدرت خداوند فراتر از همهی قوانین طبیعی است؛ همان خدایی که کوهها را استوار آفرید، قادر است آنها را در یک لحظه به حرکت درآورد و نابود کند. پس نباید دلبستهی دنیا و مظاهر فریبندهی آن شد.
• یادآوری این صحنهها، انسان را به آمادگی برای روز قیامت دعوت میکند؛ روزی که هیچ پناهگاهی جز ایمان و عمل صالح وجود ندارد.
• این تصویر، دلهای مؤمنان را به خشوع وامیدارد و آنان را به یاد عظمت الهی میاندازد؛ عظمتی که در برابر آن، همهی کوهها و کائنات همچون ذرهای ناچیزند.