Сураи Ат-Тур — Оят 11

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Вайл: калимаест, ки дар Қуръон ба маънои ҳалокат, азоб ва нобудӣ истифода мешавад; баъзан ба маънои водӣ ё ҷойи азоб дар охират низ тафсир шудааст.
• Йавмаиз: яъне дар он рӯз, рӯзи қиёмат.
• Муказзибин: ҷамъи "муказзиб" аст, ба маънои дурӯғбарандагон, яъне касоне ки паёмҳои Худо ва расулонашро дурӯғ мешуморанд.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи бузург — рӯзи қиёмат — ҳалокат ва хорӣ барои он касонест, ки ҳақиқатро дурӯғ мешуморанд. Инҳо касонеанд, ки паёмҳои Худованд ва расулони Ӯро инкор карданд ва омадани он рӯзро, ки Худо ваъда додааст, бовар надоштанд. Онҳо дар дунё бо ботил машғул шуданд, дайни Худоро бозӣ ва масхара гирифтанд ва аз ҳақиқат рӯй гардонданд. Аммо дар он рӯз ҳеҷ баҳона ва ҳеҷ паноҳе надоранд; азоби Худо бар онҳо воқеъ мешавад ва онҳо дар зиён ва нобудӣ қарор мегиранд. Ин оят бори дигар ҳушдор медиҳад, ки инкор ва дурӯғ шуморидани ҳақиқат оқибати сахт дорад ва касе аз ҳисоби Худо наметавонад бигурезад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон бо огоҳии пурра аз оқибати корҳо моро аз инкор ва беэътиноӣ ба ҳақиқат нигоҳ медорад, то инсон пеш аз фурсат аз даст рафтан бедор шавад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ кор бе ҷазо намемонад; ин ба дили инсон оромиш медиҳад, ки зулм ва инкор ҳамеша боқӣ нахоҳад монд.
• Қуръон моро даъват мекунад, ки бо ҷиддият ба дайни Худо муносибат кунем ва онро бозӣ ва масхара нагирем, зеро ин роҳ ба саодати дунё ва охират мебарад.
• Ин оят умед мебахшад, ки касе ки ба Худо ва расулонаш имон оварад ва аз дурӯғ шуморидан парҳез кунад, аз ин ҳалокат наҷот меёбад ва ба раҳмати Худованд умедвор мешавад.
• Қуръон китобест, ки ҳақиқатро равшан баён мекунад ва инсонро аз гумроҳӣ ба роҳи рост ҳидоят менамояд; пас сазовор аст, ки онро бо дили кушода бихонем ва ба он амал кунем.