Сураи Ат-Тур — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَاكِهِينَ — шодмону хушҳол, лаззатбарандагон аз неъматҳо.
• آتَاهُمْ — дод ба онҳо, ато кард ба онҳо.
• وَقَاهُمْ — нигаҳ дошт онҳоро, эмин дошт онҳоро.
• الْجَحِيمِ — оташи сӯзон, дӯзах.

1. Тафсири оят:

Парвардигор дар ин оят хабар медиҳад, ки бандагони парҳезгор дар боғҳои биҳишт қарор доранд ва аз неъматҳои гуногуне, ки Парвардигорашон ба онҳо ато кардааст, лаззат мебаранд. Онҳо аз хӯрокҳо, нӯшокиҳо ва дигар лаззатҳои пок, ки Худованд барояшон муҳайё сохтааст, шодмонӣ мекунанд ва дилҳояшон аз хушнудии Парвардигор пур мешавад. Ҳамзамон Парвардигорашон онҳоро аз азоби оташи дӯзах нигаҳ доштааст, то ки ҳеҷ ранҷу азобе ба онҳо нарасад. Пас онҳо ба ҳар он чӣ орзу доштанд, расиданд ва аз ҳар чӣ метарсиданд, эмин монданд — ин аст комёбии бузург.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки подоши бандагони парҳезгор назди Худованд бениҳоят бузург аст: онҳо дар биҳишт аз ҳар гуна неъмат лаззат мебаранд ва дилашон ҳамеша шод аст.
• Худованд на танҳо неъмат медиҳад, балки бандагони худро аз азобу ранҷ низ нигаҳ медорад — ин нишонаи меҳрубонии бепоёни Ӯст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки роҳи парҳезгорӣ ва итоати Худованд ба комёбӣ ва хушбахтии абадӣ мерасонад.
• Ҳар кас бихоҳад, ки дар охират шодмону эмин бошад, бояд дар ин дунё ба суханони Қуръон гӯш диҳад ва аз он пайравӣ кунад, зеро Қуръон роҳнамои ростӣ ва сарчашмаи умед ба раҳмати Худованд аст.