Сураи Ат-Тур — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

• غِلْمَانٌ — ғуломон, хизматгороне, ки ҷавон ва зебо ҳастанд.
• لُؤْلُؤٌ — марворид, гавҳар.
• مَّكْنُونٌ — нигаҳдошташуда, пӯшида, маҳфуз дар садаф.

1. Тафсири оят:

Дар биҳишт хизматгороне ҳастанд, ки барои хизмати биҳиштиён омода шудаанд ва пайваста гирди онҳо мегарданд, то ҳар хоҳишу эҳтиёҷи онҳоро бароварда кунанд. Ин ғуломон аз ҷиҳати зебоӣ, сафо ва покӣ монанди марвориде ҳастанд, ки дар садафи худ нигаҳдошта шудааст — на дасти касе ба он расидааст ва на ғуборе бар он нишастааст. Яъне, онҳо дар камолоти зоҳирӣ ва покизагӣ бениҳоят зебо ва дилкашанд ва хизмати онҳо барои аҳли биҳишт боиси фараҳ ва оромиш аст.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки биҳишт ҷои неъматҳои комил аст ва Худованд ба бандагони солеҳи худ неъматҳое медиҳад, ки чашм надида ва гӯш нашунидааст.
• Хизмати ғуломон дар биҳишт ишора ба он аст, ки аҳли биҳишт дар он ҷо орому осуда ҳастанд ва ҳеҷ заҳмате намекашанд.
• Ташбеҳи онҳо ба марвориди нигаҳдошташуда зебоии пок ва беолоиши неъматҳои биҳиштиро нишон медиҳад.
• Ин оят мӯъминонро ба амали солеҳ ва тоъат тарғиб мекунад, то ба чунин неъматҳои бузург ноил гарданд.
• Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд дар Қуръон неъматҳои биҳиштро бо тасвирҳои зебо баён мекунад, то дилҳои бандагонаш ба он ҷалб шаванд ва ба сӯи некӣ равона гарданд.