Сураи Ат-Тур — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• «أَقْبَلَ»: рӯ овардан, ба якдигар наздик шудан.
• «يَتَسَاءَلُونَ»: аз якдигар мепурсанд, суолу ҷавоб мекунанд.

1. Тафсири оят:

Аҳли биҳишт пас аз он ки ҳама ҷамъ мешаванд ва неъматҳои бузурги Худованд бар онҳо равшан мегардад, рӯ ба якдигар меоранд ва аз ҳоли худ дар дунё ва сабаби расидан ба ин саодат аз якдигар мепурсанд. Ҳар яке аз онҳо бо шукру сипос ба ёд меорад, ки дар дунё дар миёни аҳли оилааш аз азоби Парвардигор тарсон ва ҳаросон буд, ба Ӯ дуо мекард ва танҳо ба Ӯ таваккул дошт. Пас Худованди меҳрубон онҳоро ҳидоят кард ва аз азоби дӯзахи сӯзон нигаҳ дошт. Онҳо дар дунё бо ихлос ба Парвардигор зорию тавалло мекарданд, ки аз азоб нигаҳ дорад ва ба неъматҳои ҷовидонӣ бирасонад, ва Худованд дуои онҳоро қабул кард. Ҳамоно Ӯ Никукоре Меҳрубон аст, ки бо лутфу раҳмати худ онҳоро ба ризои худ ва биҳишт расонд ва аз ғазабу оташи дӯзах эмин дошт.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки аҳли биҳишт дар он ҷо дар суҳбату гуфтугӯи некӯ ва пур аз шукр қарор мегиранд, ки ин худи неъмати бузург аст.
• Тарсу ҳарос аз Худованд ва дуою зорию таваккул ба Ӯ дар дунё сабаби расидан ба биҳишт ва наҷот аз азоб мегардад.
• Худованд дуои бандагони ихлосманди худро қабул мекунад ва онҳоро бо раҳмати худ ба саодати ҷовидонӣ мерасонад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё аз Худованд битарсем, ба Ӯ дуо кунем ва ба раҳмату лутфи Ӯ умедвор бошем, то дар охират ба неъматҳои ҷовидонӣ ва ризои Худованд ноил гардем.