Сураи Ан-Наджм — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

• Сидрa (السِّدْرَةَ): дарахти сидр (навъи дарахти нубқ) дар осмони ҳафтум, ки ҳудуди ниҳоии маъраҷ ва нузули амрҳост.
• Яғшā (يَغْشَى): мепӯшад, мефаро мегирад.
• Мā яғшā (مَا يَغْشَىٰ): он чизе ки мепӯшад — ибораи ибҳомӣ барои таъзим ва бузургдошт.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол хабар медиҳад аз ҳолате, ки дар шаби меъроҷ ба вуқӯъ пайваст: он гоҳ ки дарахти Сидрату-л-Мунтаҳоро — ки дар осмони ҳафтум воқеъ аст ва ҳамаи амрҳои аз замин болораванда ва аз боло фурӯояванда ба онҷо мерасанд — чизе аз амри Худо мепӯшонад. Ин чиз он қадар бузург ва азим аст, ки касе ҷуз Худованди таъоло моҳият ва сифати онро намедонад. Худованд онро ба таври мубҳам зикр кардааст, то азамату бузургии онро нишон диҳад ва бирасонад, ки ин манзара аз доираи тасаввур ва тавсифи инсон берун аст. Паёмбар (с) дар он ҳолат бо тамоми устуворӣ ва итоат қарор дошт: назараш ба рост ва чап намегашт ва аз он чи ба диданаш амр шуда буд, таҷовуз накард. Ӯ дар он шаб аз оёти бузурги Парвардигораш — аз биҳишт, дӯзах ва ғайра — дид, ки ҳама ба қудрат ва азамати Худо далолат мекунанд.

1. Фавойиди оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд оёти бузурги худро ба бандагони мунтахабаш нишон медиҳад ва ин лутфу карамӣ аз ҷониби Ӯст.
• Бузургии офаридаҳои Худо ва махфияти баъзе аз онҳо барои инсон ёдоварӣ мекунад, ки дониши инсон маҳдуд аст ва танҳо Худо донандаи ҳама чиз аст.
• Устуворӣ ва итоати Паёмбар (с) дар он манзараи азим намунаи олӣ барои муъминон аст, ки дар ҳама ҳолат ба Худо таваккул кунанд ва аз амри Ӯ берун нараванд.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи имон ва тақво мекашад, зеро касе ки ба азамати Худо бовар дорад, ба биҳишт ва дӯзах имон меорад ва барои охират омода мешавад.
• Қуръон бо чунин таъбирҳои пурҳикмат дилҳоро ба тафаккур ва шинохти Парвардигор даъват мекунад ва инсонро ба сӯи роҳи рост ҳидоят менамояд.