Сураи Ан-Наджм — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

• «زَاغَ»: майл кард, каҷ шуд, аз ҳақ роҳ гардид.
• «الْبَصَرُ»: чашм, биноӣ.
• «طَغَى»: аз ҳад гузашт, аз ҳудуд берун шуд.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар (с) дар шаби Меъроҷ, ҳангоми дидани Ҷабраил (а) дар сурати ҳақиқиаш ва мушоҳидаи нишонаҳои бузурги Парвардигор, чашмаш ба рост ё чап майл накард ва аз он чи ба ӯ фармуда шуда буд, берун нарафт. Ӯ бо тамоми вуҷудаш ба он чи медид, диққат кард ва аз ҳудуди иҷозатдодашуда нагузашт. Ин ҳолат нишондиҳандаи камоли адаб, собитқадамӣ ва итоати Пайғамбар (с) дар ҳузури Парвардигор аст. Ӯ на бо чашм хато кард ва на бо дил аз фармон берун шуд, балки ҳамаи ҳаракат ва нигоҳи ӯ тобеи фармони Худо буд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Пайғамбар (с) дар қабули ваҳй ва мушоҳидаи оёти Худо ниҳоят пок ва боэътимод буд.
• Адаб ва худдориро дар ҳузури Парвардигор таълим медиҳад: инсон бояд назар, сухан ва амали худро дар ҳудуди фармони Худо нигоҳ дорад.
• Ба мусулмонон мефаҳмонад, ки пайравии Пайғамбар (с) роҳи наҷот аст, зеро ӯ ҳеҷ гоҳ аз ҳақ майл накард.
• Ин оят дилҳоро ба муҳаббати Пайғамбар (с) ва эътимод ба рисолати ӯ наздик мекунад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва оятҳои он моро ба ростӣ, покӣ ва итоати Худо даъват мекунанд.