Сураи Ан-Наджм — Оят 15

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• سِدْرَةُ الْمُنْتَهَى: дарахти сидр (навъи дарахти мевадор) дар осмони ҳафтум, ки ҳамаи амалҳои бандагон ба он ҷо расида, баъд аз он гузашта наметавонанд.
• جَنَّةُ الْمَأْوَى: боғи ҷовидонӣ (ҷаннат), ки ҷои паноҳ ва оромиши аҳли тақво аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи шаби Меъроҷ ва манзалати бузурги дарахти «Сидротул-мунтаҳо» аст. Худованд мефармояд, ки дар назди ҳамин дарахт ҷаннати «Малво» қарор дорад — ҳамон ҷаннате, ки Худованд ба бандагони парҳезгор ва некӯкор ваъда додааст ва он ҷои оромӣ ва паноҳгоҳи онҳост. Ин амр бузургии макони дарахтро нишон медиҳад, зеро ҷаннати ҷовидонӣ дар назди он воқеъ аст. Дар шаби Меъроҷ Паёмбар (с) дар назди ин дарахт буданд ва Худованд он ҷоро бо наздикии ҷаннат шараф бахшид, то бузургии ин манзил равшан гардад. Ҳамин тавр, ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҷаннати абадӣ ҷои подоши бандагони солеҳ аст ва он дар назди Сидротул-мунтаҳо қарор дорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мӯъминон умеди бузург мебахшад, ки ҷаннати ҷовидонӣ воқеан вуҷуд дорад ва барои аҳли тақво омода шудааст.
• Мефаҳмонад, ки роҳи тақво ва итоат ба Худованд ба ҷаннати абадӣ мерасонад.
• Бузургии шаби Меъроҷ ва манзалати Паёмбар (с)-ро таъкид мекунад, ки Худованд ин манзилҳоро ба ӯ нишон дод.
• Дар дили инсон шавқу рағбат ба амалҳои нек ва дурии аз гуноҳро зиёд мекунад, зеро ҷои подоши некӯкорон ҷаннати Малвост.
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҷои ҳақиқии оромиш дар охират аст.