Сураи Аль-Камар — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلْوَاح»: ҷамъи «لَوْح» буда, маънояш тахтаҳои паҳни киштӣ аст.

— «دُسُر»: ҷамъи «دِسар» буда, маънояш мехҳоест, ки тахтаҳоро ба ҳам мепайвандад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо Нӯҳро (алайҳис-салом) ва онҳоро, ки бо ӯ дар киштӣ буданд, бар киштие савор кардем, ки аз тахтаҳои паҳн ва мехҳои мустаҳкам сохта шуда буд. Ин киштӣ бо фармони Худо ва зери ҳифзу нигаҳбонии Ӯ дар об шино мекард. Ҳамин тавр Мо Нӯҳ ва мӯъминони ҳамроҳи ӯро аз ғарқшавӣ наҷот додем ва кофиронро, ки оёти Моро дурӯғ шумурданд, ғарқ кардем. Ин подоши куфру инкори онҳо ва ёрии Нӯҳ (алайҳис-салом) буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худо бандагони содиқи худро дар вақти душворӣ танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро фароҳам месозад.

— Сохтани киштӣ бо тахтаҳо ва мехҳо далели он аст, ки инсон бояд дар корҳои худ воситаҳои мувофиқро истифода барад ва ба асбобу анҷоми зарурӣ такя кунад, зеро ин суннати Худованд дар ҷаҳон аст.

— Наҷоти Нӯҳ ва ҳамроҳонаш мисоли равшани раҳмати Худо ба мӯъминон ва ҳалоки кофирон аст; ин боиси тақвияти имон ва умедворӣ ба адлу раҳмати Худованд мегардад.

— Қиссаҳои Қуръон барои ибрат ва панд гирифтан омадаанд, то инсон аз роҳи некӯкорӣ ва итоат ба Худо дур нашавад ва ба сабри Нӯҳ (алайҳис-салом) пайравӣ кунад.