Сураи Аль-Камар — Оят 12

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «وَفَجَّرْنَا»: шикофтем ва ҷорӣ кардем.
• «عُيُونًا»: чашмаҳо, сарчашмаҳои об.
• «فَالْتَقَى»: пас ба ҳам расиданд ва якҷоя шуданд.
• «أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ»: кор ва ҳолате, ки аз пеш муайян ва тақдир шуда буд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Нӯҳ (алайҳис-салом) ба даргоҳи Худо дуо кард, Мо дарҳои осмонро бо борони бисёр ва пайдарпай кушодем ва заминро шикофта, чашмаҳои об аз он ҷорӣ сохтем. Он гоҳ оби осмон ва оби замин ба ҳам расиданд ва якҷоя шуданд, то он кор ва ҳолате ба амал ояд, ки Худованд аз азал тақдир карда буд — яъне ҳалоки қавми Нӯҳ ба воситаи тӯфон. Ин ҳама ба сабаби ширку куфри онҳо буд, ва ҳеҷ кас аз онҳо наҷот наёфт, магар касоне ки Худо онҳоро наҷот дод.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд дуои бандагони солеҳро қабул мекунад ва барои иҷрои фармони Худ чизҳои ғайриоддӣ низ ба вуҷуд меоянд.
• Қудрати Худо бепоён аст: Ӯ метавонад аз осмон об биборонад ва аз замин чашмаҳо биҷӯшонад, то ки ҳукми Худро ба амал расонад.
• Ҳалоки қавми Нӯҳ ибратест барои ҳамаи наслҳо, ки саркашӣ аз фармони Худо ва ширк ба куфр оқибати бад дорад.
• Ин оят моро ба тавба ва итоати Худо тарғиб мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро дар он раҳмат ва адолати Худо якҷоя зоҳир мешаванд.