Сураи Аль-Камар — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «تَنزِعُ»: кашида мегирад, решакан мекунад.

— «أَعْجَازُ»: аслҳо, бехҳои дарахтон.

— «نَخْلٍ»: дарахти хурмо.

— «مُّنقَعِرٍ»: решаканшуда, аз бех кандашуда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят аз сарнавишти қавми Од хабар медиҳад, ки бар онҳо боди сахти хунук фиристод. Ин бод мардумро аз ҷойҳои худ кашида мебаровард ва бар сарҳои онҳо мепартофт, то ки гарданҳояшон шикаста, сарашон аз бадан ҷудо мешуд. Онҳо мисли танаи дарахти хурмое буданд, ки аз бех канда шудааст. Мардуми он замон ба сабаби қаду қомати баланд ба дарахти хурмо монанд буданд, ва ҳангоме ки бод онҳоро решакан мекард, мисли он дарахтон ба замин меафтоданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳар қадар инсон қавӣ ва баландқомат бошад ҳам, қудрати Худованд болотар аст ва ҳеҷ кас аз азоби Ӯ гурехта наметавонад.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худованд таваккал кунем ва аз гуноҳҳое, ки сабаби ҳалокати қавмҳои пешин шудаанд, дурӣ ҷӯем.

— Ин ҳикояҳо дар Қуръони Карим барои панд гирифтан ва ибрат омӯхтан омадаанд, то ки мо роҳи ростро интихоб кунем ва ба неъматҳои Худованд шукргузор бошем.