سورت قمر — آیت 25

د معنا کلمو:

• الذِّكْرُ: دلته مراد وحی او نبوت ده.
• أَشِرٌ: متکبر، لېونی او هغه څوک چې په خپل ځان باندې ډېر ویاړي او له حق څخه سرغړونه کوي.

د آیت تفسیر:

د قوم مشرانو په تعجب او انکار سره وویل: ایا وحی او نبوت له ټولو موږ نه یوازې پر ده (حضرت صالح علیه السلام) نازل شوی دی؟! په داسې حال کې چې هغه زموږ په څېر یو عادي انسان دی او موږ له هغه نه زیات د دې مستحق یو؟ بیا یې په سپکاوي سره وویل: نه، بلکې هغه یو دروغجن او متکبر سړی دی چې د خپل دعویٰ په وجه یې پر موږ لویي کوي او ځان له نورو نه غوره ګڼي.

خو الله تعالی د دوی د دې خبرې په رد کې وفرماید چې دوی به ژر پوه شي چې څوک په رښتیا دروغجن او متکبر دی. کله چې د عذاب وخت راشي، نو دواړه به په دنیا کې او د قیامت په ورځ معلومه شي چې اصلي دروغجن او سرکش څوک وو. دا د دوی لپاره د ګواښ او وېرې خبره وه، ځکه چې دوی د خپل پیغمبر په دروغجنولو سره د الله د عذاب مستحق شول.

د آیت څخه ترلاسه شوې فایدې:

• د پیغمبرانو دعوت تل د دوی د قوم د مشرانو له مخالفت او سپکاوي سره مخ شوی، خو پیغمبرانو صبر او استقامت کړی دی. دا زموږ لپاره درس دی چې د حق په لاره کې باید له ستونزو او مخالفتونو نه ونه وېرېږو.
• الله تعالی خپل فضل او نبوت چا ته چې وغواړي ورکوي، او د خلکو د مادي مرتبې یا شتمنۍ سره تړاو نه لري. نبوت یو الهي انتخاب دی، نه د خلکو د خوښې خبره.
• د متکبرانو او لویي کوونکو عاقبت تل بد دی. الله تعالی له تکبر او سرکشۍ نه کرکه کوي او د داسې خلکو سره به سخته معامله وکړي.
• د پیغمبرانو په دروغجنولو سره انسان خپل ځان له لوی عذاب سره مخ کوي، ځکه چې دوی د الله استازي دي او د هغوی ردول د الله د ردولو په معنا دی.