Сураи Аль-Камар — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• أَأُلْقِيَ: Оё партофта шуд, яъне оё нозил карда шуд.
• الذِّكْرُ: Ваҳй, ёдоварӣ ва паём.
• أَشِرٌ: Мағрур, мутакаббир ва фахркунанда.

1. Тафсири оят:

Кофирон бо ҳайрат ва инкор мегӯянд: «Оё ваҳй танҳо ба ӯ нозил шудааст ва аз миёни ҳамаи мо ӯ интихоб гардидааст?» Онҳо инро аз рӯи худбинӣ ва ҳасад рад мекунанд, зеро худро ба ин мартаба сазовортар медонанд. Сипас Худованд суханони онҳоро нақл мекунад, ки онҳо мегӯянд: «Не, балки ӯ дурӯғгӯй ва мутакаббир аст». Ин суханони ноҳаққи онҳост, ки аз рӯи кибру ғурур ба Паёмбар (с) мегӯянд. Ба зудӣ онҳо ҷазои амали худро дар дунё ва охират хоҳанд дид ва хоҳанд донист, ки кӣ дурӯғгӯ ва мутакаббир будааст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкор ва ҳасади кофирон нисбат ба паёмбарон ҳамеша аз рӯи кибр ва худбинӣ будааст.
• Худованд паёмбари худро ҳимоя мекунад ва суханони душманонро нақл карда, ба зудӣ ҳақиқатро ошкор месозад.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳангоми шунидани суханони ноҳаққ сабр кунем ва ба Худо таваккал намоем.
• Ҳасад ва кибр метавонад одамро аз пазириши ҳақ боздорад, бинобар ин бояд аз ин сифатҳо эҳтиёт кунем.
• Ваъдаи Худо ҳақ аст: ҳар касе ки ба ҳақ инкор кунад, ба зудӣ натиҷаи амали худро хоҳад дид.