Сураи Аль-Камар — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «Анбоъ»: хабарҳо, ахбор.

— «Муздаҷар»: панд, насиҳат, чизе ки одамро аз бадӣ бозмедорад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки ба кофирони Қурайш аз хабарҳои умматҳои гузашта, ки паёмбаронашонро дурӯғ бароварданд ва ба сабаби куфру зулмашон ҳалок шуданд, омадааст. Ин хабарҳо барои онҳо панд ва насиҳатест, ки метавонад онҳоро аз куфру гумроҳӣ боздорад. Яъне, онҳо бояд аз сарнавишти он умматҳо ибрат гиранд ва аз роҳи нодуруст даст кашанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон барои ҳидояти одамон хабарҳои умматҳои пешинаро овардааст, то мардум аз онҳо панд гиранд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки Аллоҳ таъоло ба бандагонаш раҳмдил аст ва онҳоро бо огоҳиномаҳо аз оқибати бад бозмедорад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бодиққат хонем ва аз қиссаҳои он ибрат гирем, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.

— Ҳамчунин, ин оят ба мо меомӯзад, ки тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ ҳамеша имконпазир аст, пеш аз он ки азоб биёяд.