Сураи Аль-Камар — Оят 5

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «حِكْمَةٌ»: ҳикмат, яъне сухани муҳкам ва дурусте, ки аз ҷониби Худо нозил шудааст.
• «بَالِغَةٌ»: комил ва ба дараҷаи ниҳоӣ расида, ки ҳеҷ нуқсоне надорад.
• «تُغْنِ»: фоида додан, ба кор омадан, кифоят кардан.
• «النُّذُرُ»: огоҳиҳо, бимдиҳиҳо, яъне паёмҳое, ки мардумро аз азоб огоҳ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръоне, ки ба сӯи мардум омадааст, ҳикмати комил ва ба дараҷаи ниҳоӣ расида аст. Он ҳуҷҷатро бар одамон тамом мекунад ва роҳи ҳақро равшан месозад. Аммо касоне, ки рӯй гардонданд ва ҳақро дурӯғ шумурданд, дигар ҳеҷ огоҳӣ ва бимдиҳӣ ба онҳо фоида намедиҳад. Ин ҷо савол ба маънои сарзаниш ва таассуф аст: оё ҳеҷ огоҳие ба чунин қавме, ки имон намеоранд ва ҳақро инкор мекунанд, суд мерасонад? Ҳақиқат ин аст, ки онҳо ба сабаби саркашӣ ва ғурури худ аз ҳидоят маҳрум мондаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим ҳикмати комил ва ба дараҷаи ниҳоӣ расида аст, ки барои тамоми инсонҳо роҳнамо ва ҳуҷҷати Худост.
• Инсон бояд дили худро барои қабули ҳақ кушода нигоҳ дорад, зеро саркашӣ ва инкор метавонад ӯро аз фоидаи огоҳиҳо маҳрум созад.
• Огоҳиҳо ва бимдиҳиҳо танҳо барои касоне судманд аст, ки имон доранд ва ба рӯзи қиёмат бовар мекунанд.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки ҳикмати Худо комил аст ва ҳеҷ камбуде дар он нест; пас бояд ба он таваккул кунем ва аз он пайравӣ намоем.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем, дар он андеша кунем ва аз огоҳиҳои он ибрат гирем, то аз зумраи касоне набошем, ки огоҳиҳо ба онҳо фоида намедиҳад.