Сураи Аль-Камар — Оят 43

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَكُفَّارُكُمْ: оё кофирони шумо.
• خَيْرٌ: беҳтартар, яъне қавитар ва бузургтар.
• أُولَٰئِكُمْ: онҳое, ки зикрашон гузашт.
• بَرَاءَةٌ: озодӣ, раҳоӣ ва наҷот аз азоб.
• الزُّبُر: китобҳои осмонӣ, ки бар паёмбарон нозил шудаанд.

1. Тафсири оят:

Эй мардуми Қурайш, оё кофирони шумо аз он кофироне, ки пештар зикр шуданд — қавми Нӯҳ, Од, Самуд, қавми Лут ва Фиръавн бо қавмаш — беҳтаранд ва қавитар? Ё шумо дар китобҳои осмонӣ кафолате доред, ки шуморо аз азоби Худо раҳо мекунад ва ба шумо хабар додааст, ки он чи ба умматҳои гузашта расид, ба шумо намерасад? Ин савол ба маънои инкор ва рад аст, яъне ҳеҷ гуна бартарӣ ва ҳеҷ гуна кафолати наҷот надоред. Ҳамон тавре ки он умматҳо ба сабаби дурӯғ баровардани паёмбарон ҳалок шуданд, шумо низ агар бар ҳамин роҳ идома диҳед, аз азоб намераҳед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба инсон ҳушдор медиҳад, ки гуноҳ ва дурӯғ баровардани паёмбарон ҳеҷ гоҳ беҷазо намемонад ва таърихи умматҳои гузашта ибрат аст.
• Ҳеҷ кас наметавонад ба амалҳои худи пешиниён такя кунад ва худро беҳтар аз онҳо бидонад; ҳар кас бояд амали худашро ислоҳ кунад.
• Ин оят ба инсонҳоро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо даъват мекунад, зеро танҳо Худост, ки метавонад аз азоб наҷот диҳад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва ба мо меомӯзад, ки аз саргузашти пешиниён панд гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.