Сураи Аль-Камар — Оят 44

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَمْ»: ҳарфи истифҳом буда, ба маънои «балки» меояд ва инкор ва тааҷҷубро ифода мекунад.
• «جَمِيعٌ»: гурӯҳи муттаҳид, ҷамоате, ки амрашон якҷоя аст.
• «مُّنتَصِرٌ»: ғолиб, пирӯзманд, касе ки аз душман ё аз азоб эмин мемонад ва бар онҳо ғалаба мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят аз забони кофирони Макка хабар медиҳад, ки онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва ғурур мегӯянд: «Мо гурӯҳи муттаҳид ва якҷояем ва бар ҳар касе, ки ба мо бадӣ бихоҳад ва мехоҳад ҷамоати моро пароканда кунад, ғолиб мешавем ва аз азоб эмин мемонем». Онҳо ба қуввату иттиҳоди худ такя мекарданд ва гумон мекарданд, ки ҳеҷ кас наметавонад ба онҳо зарар расонад. Аммо ин гуфтори онҳо ботил буд, зеро қудрати онҳо дар муқобили қудрати Худованд чизе нест ва ваъдаи азоб бар онҳо ҳатмӣ буд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Инсон набояд ба қувва, сарват ва иттиҳоди худ мағрур шавад, зеро ҳамаи ин дар дасти Худованд аст ва Ӯ метавонад дар як лаҳза онро аз байн бибарад.
• Иттиҳод ва якҷоягӣ агар дар роҳи ҳақ бошад, сабаби қувват аст; аммо агар дар роҳи ботил ва муқобили ҳақ бошад, наҷотбахш нест.
• Қуръон ҳатто гуфтори душманони худро нақл мекунад, то бандагони солеҳ аз он ибрат гиранд ва ба ҳақиқат бирасанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои такя ба қувваи худ, ба Худованд таваккул кунем ва аз ғурур дурӣ ҷӯем, зеро наҷоти ҳақиқӣ танҳо дар пайравии ҳақ ва тавҳид аст.