Сураи Аль-Камар — Оят 42

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «آيَاتِنَا»: нишонаҳо ва мӯъҷизаҳои Мо, ки бар дурустии паёмбарон далолат мекунанд.
• «أَخَذْنَاهُمْ»: онҳоро ба азоб гирифтем ва ҳалок сохтем.
• «عَزِيزٍ»: ғолибе, ки ҳеҷ кас бар ӯ пирӯз шуда наметавонад.
• «مُقْتَدِرٍ»: тавонманде, ки аз ҳеҷ чиз оҷиз намешавад.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ва қавми ӯ ҳамаи нишонаҳо ва мӯъҷизаҳои равшани Худоро, ки барои ҳидояташон фиристода шуда буд, дурӯғ шумурданд ва ба онҳо имон наоварданд. Онҳо на танҳо як нишонаро, балки ҳамаи далоили равшани ягонагии Худо ва дурустии паёмбаронашро инкор карданд. Ба сабаби ин инкор ва саркашӣ, Худованд онҳоро ба азоби сахт гирифтор сохт — азобе, ки монанди он аз ҷониби ҳеҷ тавонманде имконпазир нест. Ин азоб аз ҷониби Худои ғолибу тавонманд буд, ки ҳеҷ чиз бар Ӯ ғолиб намешавад ва ҳеҷ кор аз қудрати Ӯ берун нест. Ӯ ҳар чизеро, ки бихоҳад, ба осонӣ анҷом медиҳад ва ҳеҷ кас наметавонад аз дасти Ӯ бигурезад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Худованд одил аст ва касеро, ки оёти Ӯро инкор мекунад, бе ҷазо намегузорад.
• Қудрати Худо бениҳоят аст; Ӯ ғолибест, ки ҳеҷ кас бар Ӯ пирӯз намешавад, ва тавонмандест, ки ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ намегурезад.
• Ин оят боиси тасаллӣ ва умедворӣ барои мӯъминон аст, ки Худо ҳомии онҳост ва душманони ҳақро ҷазо медиҳад.
• Инкор ва дурӯғ шумурдани оёти Худо роҳи ҳалокат аст, на роҳи наҷот.
• Инсон бояд ба ҳамаи нишонаҳои Худо имон оварад ва аз саркашӣ дурӣ ҷӯяд, то аз азоби Худо дар амон бошад.
• Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҷазои Худо ҳақиқӣ ва ҳатмист.