Сураи Аль-Камар — Оят 48

1. Маънои калимаҳо:

• يُسْحَبُونَ: кашида мешаванд, кашола карда мешаванд.
• مَسَّ: ламс, расидан, омехтан бо чизе; дар ин ҷо ба маънои расидани азоб ва ҳарорatи оташ.
• سَقَرَ: номи яке аз табақаҳои ҷаҳаннам, ки азоби сахт дорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат ва ҳолати гунаҳкорон аст. Худованд мефармояд, ки он рӯз муҷримон ва кофиронро дар оташи ҷаҳаннам рӯй бар замин кашола мекунанд, яъне бо таҳқир ва хорӣ онҳоро ба сӯи оташ мебаранд. Дар он ҳолат ба онҳо гуфта мешавад: «Азоби сӯзони ҷаҳаннамро бичашед!» Ин ҷумла барои сарзаниш ва таҳқир аст, на барои даъвати онҳо ба ҳақ. Онҳо дар дунё аз ҳақ рӯй гардонда буданд ва дар роҳи гумроҳӣ ва саркашӣ қарор доштанд; акнун ҷазои аъмоли худро мебинанд. Оташи ҷаҳаннам ба онҳо мерасад ва азоби онро ҳис мекунанд, ки ҳеҷ чиз ба он монанд нест.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд аз гуноҳу саркашӣ эҳтиёт кунем.
• Нишон медиҳад, ки адлу инсофи Худованд комил аст: ҳар кас тибқи амали худ ҷазо мегирад.
• Моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худованд тарғиб мекунад, то аз чунин азоби сахт наҷот ёбем.
• Ин оят қалбро нарм мекунад ва ба мо мефаҳмонад, ки раҳмати Худованд барои тавбакунандагон наздик аст.
• Ҳамчунин моро водор мекунад, ки ба Қуръон гӯш диҳем ва аз дастурҳои он пайравӣ кунем, то дар рӯзи қиёмат дар зумраи наҷотёфтагон бошем.