Сураи Аль-Камар — Оят 47

1. Маънои калимаҳо:

— Мужримин: гунаҳкорон, яъне касоне ки бо куфру гуноҳҳои калон ба худ зулм кардаанд.

— Залол: гумроҳӣ аз роҳи ҳақ, дур шудан аз сироти мустақим.

— Суъур: оташи афрӯхта, шуълаи оташ; дар ин ҷо маънои азобу ҳалокат дар охиратро дорад.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, гунаҳкорон ва кофирон дар дунё дар гумроҳии равшан аз роҳи ҳақ қарор доранд — онҳо аз имон ва амали солеҳ дур шудаанд ва ҳақиқатро намебинанд. Ва дар охират онҳоро оташи сӯзони ҷаҳаннам ва азоби дардовар интизор аст. Рӯзе ки онҳоро дар оташ рӯйкашон кашола мекунанд ва ба онҳо гуфта мешавад: «Азоби сӯзони ҷаҳаннамро бичашед!» Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои гунаҳкорон ҳам дар дунё — гумроҳӣ ва саргардонӣ, ва ҳам дар охират — азоби оташ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳамеша аз роҳи ҳақ пайравӣ кунад ва аз гумроҳӣ эҳтиёт намояд, зеро гумроҳӣ сабаби ҳалокат аст.

— Гуноҳ ва куфр на танҳо дар охират, балки дар ҳамин дунё низ инсонро ба саргардонӣ ва нооромӣ мебарад.

— Ояти карима моро тарғиб мекунад, ки ба сӯи тавба ва ислоҳ рӯй оварем, то аз азоби охират наҷот ёбем.

— Ин оят раҳмати Худоро ба ёд меорад: ҳар кас пеш аз марг тавба кунад ва ба роҳи рост баргардад, Худованд тавбаашро қабул мекунад.

— Ва моро водор мекунад, ки Қуръонро бихонем, бифаҳмем ва ба он амал кунем, то дар дунё ва охират аз зумраи наҷотёфтагон бошем.