Сураи Аль-Камар — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

— «قَدَر»: андоза, тақдир, пешакӣ муайян кардан ва навишта шудан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ҳар чизеро дар ин ҷаҳон офаридааст, онро бо андоза ва тақдири муайян офаридааст. Яъне ҳеҷ чиз беҳисоб ва тасодуфӣ нест, балки ҳама чиз бо дониш, хоҳиш ва навиштаи пешакии Ӯ дар Лавҳи Маҳфуз сурат гирифтааст. Ҳар махлуқот — аз бузургтарин ситораҳо то хурдтарин мавҷудот — бо андозаи муайян ва ҳикмати хос офарида шудаанд. Ин оят ба бандагон мефаҳмонад, ки ҳамаи корҳо дар дасти Худованд аст ва ҳеҷ чиз аз тақдири Ӯ берун намешавад.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон бояд ба тақдири Худованд розӣ бошад ва ба Ӯ таваккул кунад.

— Донистани он ки ҳама чиз бо андоза офарида шудааст, ба инсон оромиш ва боварӣ мебахшад.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҷаҳони офариниш пур аз ҳикмат ва низом аст ва ин нишонаи бузургии Худованд аст.

— Ҳар кас бояд бидонад, ки ҳаёти ӯ низ бо тақдири Худо идора мешавад ва ин боиси сабр ва шукргузорӣ мегардад.