Сураи Аль-Камар — Оят 51

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «أَشْيَاعَكُمْ»: ҳамгунаҳо ва монанди шумо дар куфр.

— «مُدَّكِرٍ»: пандгиранда, касе ки аз сарнавишти пешиниён ибрат мегирад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол қасам ёд мекунад, ки мо ҳамгунаҳо ва монанди шумо аз умматҳои гузаштаро, ки дар куфру инкор буданд, нест кардем. Онҳо ба сабаби исрори худ бар куфр ва дурӣ аз даъвати паёмбарон гирифтори азобу ҳалокат шуданд. Пас, оё касе ҳаст, ки аз ин сарнавишт панд гирад ва ибрат омӯзад? Оё касе ҳаст, ки бо дидаи бозбинӣ ба аҳволи онҳо назар кунад ва худро аз роҳи онҳо дур дорад, то ба ҳамон азобе, ки ба онҳо расид, гирифтор нашавад? Ин оят огоҳии ҷиддӣ барои ҳамаи наслҳост, то аз такрори хатоҳои гузаштагони худ бипарҳезанд.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон таърихи умматҳои пешинро на барои донистани холӣ, балки барои панд гирифтан нақл мекунад.

— Худованд одил аст ва касеро бе сабаб ҳалок намекунад; ҳалокати умматҳои пешин ба сабаби исрори онҳо бар куфр ва инкор буд.

— Ҳар кас метавонад аз ин оят дарс гирад ва ба сӯи роҳи рост баргардад, зеро дарвозаи тавба ҳамеша кушода аст.

— Ин оят дили инсонро ба андеша водор мекунад, ки оё ӯ низ дар роҳи ҳамон гумроҳон қадам мезанад ё не.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо хабар медиҳад, балки роҳи наҷотро низ нишон медиҳад.

— Ибрат гирифтан аз сарнавишти гузаштагон сабаби ҳифзи инсон аз азоби дунё ва охират мегардад.