Сураи Аль-Камар — Оят 50

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَمْرُنَا»: фармони Мо, иродаи Мо.

— «وَاحِدَةٌ»: як калима, як сухан.

— «كَلَمْحٍ»: як нигоҳи зуд, чашм задан.

— «بِالْبَصَرِ»: бо чашм, бо дида.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки ҳангоми иродаи офаридани чизе, фармони Ӯ танҳо як калима аст — «Кун» (яъне «Бошад»). Ҳамин ки Ӯ ирода кунад, он чиз фавран вуҷуд меёбад, ба мисли як нигоҳи зуд ба чашм, ки ҳеҷ таъхир надорад. Қудрати Худо бениҳоят аст ва ҳеҷ чиз аз фармони Ӯ сарпечӣ карда наметавонад. Ин оят бузургии қудрати Худовандро нишон медиҳад, ки офариниш барои Ӯ ҳеҷ душворӣ надорад ва ҳама чиз ба иродаи Ӯ тобеъ аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят қудрати бепоёни Худовандро нишон медиҳад ва инсонро ба андеша водор мекунад, ки ҳеҷ чиз аз дасти Ӯ берун нест.

— Инсон бояд дарк кунад, ки ҳама чиз ба иродаи Худо вобаста аст ва Ӯ метавонад дар як лаҳза ҳар чизеро тағйир диҳад.

— Ин оят ба мусулмонон умед мебахшад, ки ҳангоми душворӣ ба Худо таваккал кунанд, зеро фармони Ӯ фавран иҷро мешавад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва ибодати Худованди ягона даъват мекунад, ки Ӯ ҳама чизро бо як калима меофарад.

— Ин оят исломро дар дилҳо муҳаббатнок мегардонад, зеро Худои ислом Худои қудратманд ва меҳрубон аст, ки ба бандагони худ наздик аст ва дуои онҳоро мешунавад.