Сураи Аль-Камар — Оят 52

1. Маънои калимаҳо:

— «الزُّبُر»: ҷамъи «زَبُور» аст, ки ба маънои китоб ва саҳифаҳои навишташуда мебошад; дар ин ҷо мурод китобҳои фариштагони нигаҳбон аст, ки аъмоли бандагонро дар онҳо сабт мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ҳар амале, ки бандагон анҷом медиҳанд — хоҳ нек бошад, хоҳ бад — ҳамааш дар китобҳои фариштагони нигаҳбон навишта шудааст ва ҳеҷ чизе аз онҳо пинҳон намемонад. Ин оят баъд аз зикри ҳалоки қавмҳои гузашта омадааст, то бирасонад, ки аъмоли онҳо низ сабт шуда буд ва ҳеҷ амале бе ҷазо намемонад. Ҳамин тавр, ҳар гуноҳе, ки инсон мекунад, дар дафтари аъмол сабт мешавад ва рӯзе банда ба он ҳисоб хоҳад дод.

1. Фавойиде, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки аъмоли ӯ зери назорат аст ва ҳеҷ кори нек ё бад беподош намемонад; ин боиси ҳавасмандӣ ба некӣ ва парҳез аз бадӣ мегардад.

— Ин оят дили бандаро ба тавба ва ислоҳ водор мекунад, зеро медонад, ки ҳатто аъмоли пинҳонии ӯ сабт шудааст.

— Инсон бояд аз адолати Худованд итминон дошта бошад, ки ҳеҷ амале зойеъ намешавад ва ин боиси оромии дил ва умедворӣ ба раҳмати Парвардигор аст.

— Ин оят моро ба сӯи муҳосибаи нафс ва назорати доимии аъмол ҳидоят мекунад, то дар рӯзи қиёмат бо дафтари пур аз некӣ ба пешгоҳи Худо ҳозир шавем.