سوره رحمن — آیه 41

معانی کلمات:

• بِسِيمَاهُمْ: نشانهها و علامتهایشان.
• النَّوَاصِي: جمع «ناصیه»؛ موی پیشانی، جلوی سر.

تفسیر آیه:

در روز قیامت، فرشتگان الهی مجرمان و گناهکاران را از روی نشانههایشان میشناسند؛ نشانههایی که خداوند بر چهره و ظاهر آنان نهاده است، مانند سیاهی چهره و کبودی چشمها. این علامتها پرده از هویت باطنی آنان برمیدارد و رسوایشان میکند. سپس فرشتگان آنان را با شدت و قهر میگیرند؛ موی پیشانی و پاهایشان را به هم میبندند و آنها را به سوی آتش جهنم پرتاب میکنند. این صحنه، تجلی عدالت الهی و ذلت و خواری مجرمان در برابر عظمت خداوند است.

فواید و پیامهای آیه:

• گناه و جرم در دنیا هرچند پنهان بماند، در آخرت آشکار میشود و هیچ چیز پوشیده نمیماند؛ پس چه نیکوست که انسان در نهان و آشکار، از گناه بپرهیزد.
• نشانههای ایمان و تقوا نیز در چهره و رفتار مؤمنان نمایان است؛ پس مؤمن باید مراقب ظاهر و باطن خود باشد تا در زمره نیکان محشور شود.
• این آیه هشداردهنده و بیدارگر است؛ اگر انسان به عاقبت مجرمان بیندیشد، انگیزهای قوی برای توبه و بازگشت به راه حق پیدا میکند و از عذاب الهی به رحمت او پناه میبرد.
• عدالت خداوند مطلق است و هیچ مجرمی از کیفر اعمالش فرار نخواهد کرد؛ این باور، ایمان انسان را استوار و او را به انجام اعمال صالح ترغیب میکند.