Сураи Ар-Рахман — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آلَاءِ: неъматҳо, нишонаҳои лутфу марҳамати Худованд.
• تُكَذِّبَانِ: ду кас дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба ҳарду гурӯҳ — ҷинну инс аст. Худованд мепурсад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигоратонро дурӯғ мешуморед? Яъне бо кадом неъмати Худо шукро намекунед ва онро инкор мекунед? Ҳар он чизе, ки ба шумо дар ин дунё ва охират дода шудааст — аз ризқу рӯзӣ, саломатӣ, ақл, ҳидоят, Қуръон ва ғайра — ҳама аз лутфи Парвардигор аст. Дар рӯзи қиёмат низ ба бандагони мӯъмин неъматҳои бузург ато мешавад, ки онҳо низ аз ин неъматҳоянд. Пас инсон ва ҷин бояд андеша кунанд, ки оё дар ҳақиқат ягон неъмати Худоро инкор кардан мумкин аст? Ҳаргиз! Ҳамаи неъматҳо аз ҷониби Ӯст ва ҳама шукргузорӣ лозим аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои бешумори Худовандро дар ҳар лаҳза ба ёд орем ва шукри онҳоро ба ҷо орем.
• Ҳар як неъмат нишонаи меҳру муҳаббати Худованд ба бандагонаш аст; пас мо бояд ба ҷойи инкор, сипосгузор бошем.
• Қуръон бо чунин саволҳои такрорӣ моро бедор мекунад, то ғофил нашавем ва арзиши неъматҳоро дарк кунем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки дар ҳаёти худ ҳамеша ба неъматҳои Худо назар кунем ва аз ношукрӣ дурӣ ҷӯем, зеро ношукрӣ сабаби маҳрумӣ аз неъматҳои бештар мегардад.
• Ва дар ниҳоят, ин оят моро ба сӯи муҳаббат ба Худованд ва пайравии роҳи рост ҳидоят мекунад, то дар дунё ва охират комёб шавем.