Сураи Ар-Рахман — Оят 67

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, бахшоишҳо, некиҳо.
• تُكَذِّبَانِ: ду кас дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисми такроршавандаи сураи Ар-Раҳмон аст, ки Худованд баъд аз зикри ҳар як неъмати бузург ба ҷинну инсон муроҷиат мекунад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо ду гурӯҳро дурӯғ мешуморед? Дар ин ҷо, пеш аз ин оят, сухан дар бораи ду боғи биҳиштӣ ва ду чашмаи об рафтааст, ки оби онҳо ҳамеша ҷорӣ ва фурӯзон аст. Худованд ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки ин ҳама неъматҳо — аз ҷумла боғҳои сарсабз, чашмаҳои об, ризқу рӯзӣ, саломатӣ, ақл, ҳидоят ва дигар бахшоишҳо — ҳама аз ҷониби Парвардигор аст. Пас бояд инсон ва ҷин ин неъматҳоро эътироф кунанд ва ба ҷои инкор, шукргузор бошанд. Ин оят ҳамчун саволу ҳисоб хостан аст, ки оё шумо метавонед ягон неъмати Худоро инкор кунед ё дурӯғ бароред? Ҳаргиз наметавонед, зеро ҳамаи неъматҳо аз Ӯст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои бешумори Худоро дар ҳаёти худ бибинем ва эътироф кунем.
• Ҳисси шукргузорӣ ва миннатдорӣ аз Парвардигорро дар дили инсон зиёд мекунад.
• Моро огоҳ мекунад, ки инкори неъматҳои Худо нишонаи ғафлат ва ношукрӣ аст.
• Ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо рӯй орем ва Ӯро ба ягонагӣ бипарастем.
• Ин оят муҳаббати моро ба ислом ва Қуръон зиёд мекунад, зеро Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст барои ҳамаи оламён.