Сураи Ар-Рахман — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

• آلَاءِ: неъматҳо, бахшҳои некӣ.
• رَبِّكُمَا: Парвардигори шумо ду (инсон ва ҷин).
• تُكَذِّبَانِ: дурӯғ мешуморед, инкор мекунед.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба инсон ва ҷин аст, ки Худованд онҳоро бо савол муроҷиат мекунад: пас кадоме аз неъматҳои Парвардигори шумо дуро дурӯғ мешуморед? Яъне, бо вуҷуди он ҳама неъматҳои зоҳирӣ ва ботинӣ, ки Аллоҳ ба шумо ато кардааст, чӣ гуна метавонед онҳоро инкор кунед ё ношукрӣ намоед? Ин оят такроршаванда дар сураи Ар-Рахмон аст ва ҳар бор неъматҳои гуногуни Аллоҳро ба ёд меорад, то инсон ва ҷин ба шукргузорӣ ва итоат водор шаванд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои бешумори Аллоҳро дар ҳаёти худ бибинем ва онҳоро инкор накунем.
• Ҳар як неъмат далели раҳмат ва меҳрубонии Худованд аст, ки бояд ба шукр посух дода шавад.
• Такрор шудани ин оят дар сураи Ар-Рахмон нишон медиҳад, ки шукргузорӣ ва эътирофи неъматҳо асоси имон аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ ношукрӣ накунем ва ҳамеша ба Аллоҳ таваккал кунем ва Ӯро сипос гӯем.
• Инчунин, ин оят ба мо хотиррасон мекунад, ки ҷазои ношукрӣ ва инкори неъматҳо метавонад ба нестӣ ва аз даст додани онҳо оварда расонад.