Сураи Аль-Вакиа — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Аквоб — ҷамъи «кӯб», яъне зоҳирӣ (пиёла) ки даста надорад ва даҳонааш кушода аст.
• Аболиқ — ҷамъи «ибриқ», яъне зарфе, ки даста ва қулӯла (даҳонаи борик) дорад.
• Каъс — пиёлаи шароб (ҷом).
• Маъин — чашмаи равон ва ҷорӣ, ки ҳеҷ гоҳ намебандад ва тамом намешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи тавсифи неъматҳои биҳиштӣ аст. Худованд мефармояд, ки хизматгорони биҳишт (ғуломони ҷовидонӣ, ки ҳеҷ гоҳ пир намешаванд ва намемираванд) гирди аҳли биҳишт мегарданд ва ба онҳо менӯшанд:

• бо кӯбҳо — зарфҳои кушоде, ки даста надоранд, то ки нӯшанда ба осонӣ аз онҳо об ё шароб бинӯшад;
• бо ибриқҳо — зарфҳои дастадор ва қулӯладор, ки барои рехтан ва нӯшидан мувофиқанд;
• ва бо ҷоми шароб аз чашмаи равон дар биҳишт, ки ҳеҷ гоҳ намебандад ва тамом намешавад.

Шароби биҳишт бо шароби дунё фарқи калон дорад: он на сарро дард мекунад ва на ақлро мебарад. Ин чашма мисли чашмаҳои дунё нест, ки гоҳ мехушканд ва гоҳ камоб мешаванд — балки доимӣ ва ҷорӣ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Неъматҳои биҳишт бепоён ва гуногунанд — Худованд ба бандагони солеҳ на танҳо як неъмат, балки неъматҳои зиёд ва рангорангро ваъда додааст, ки ҳар кадом ба таври худ лаззатбахшанд.
• Хизмати биҳиштӣ нишонаи иззату каромat аст — аҳли биҳиштро хизматгорони ҷовидонӣ хизмат мекунанд, ки ин иззати бузургро нишон медиҳад.
• Шароби биҳишт пок ва безарар аст — бар хилофи шароби дунё, ки ақлро мебарад ва бадӣ меорад, шароби биҳишт лаззатбахш аст ва ҳеҷ зараре надорад. Ин раҳмати Худовандро ба бандагони некӯкор нишон медиҳад.
• Доимо будани неъматҳо — чашмаи биҳишт ҳеҷ гоҳ намебандад, ки ин рамзи ҷовидонӣ ва бепоёнии неъматҳои Худованд аст. Ин ба инсон умед мебахшад, ки амали некӯ дар дунё ба подоши абадӣ дар охират меорад.
• Қуръон бо тасвири зебои биҳишт дилҳоро ба некӯкорӣ мекашад — ин гуна оятҳо инсонро ба фикр водор мекунанд, ки барои расидан ба чунин неъматҳо бояд дар дунё амали солеҳ кунад ва аз Худованд итоат намояд.