Сураи Аль-Вакиа — Оят 44

1. Маънои калимаҳо:

— «لَّا بَارِدٍ»: хунук нест, яъне сояи онҳо хунукӣ надорад.

— «وَلَا كَرِيمٍ»: ва на некӯ аст, яъне манзараи он некӯ ва писандида нест.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи сояи дӯзахиён аст, ки аз дуд ва ҳарорати шадид ҳосил шудааст. Он соя на аз гармӣ паноҳ медиҳад ва на хунукӣ дорад, то ки оромӣ бахшад. Ҳамчунин манзараи он зишт ва нохуш аст, на некӯ ва на дилписанд. Ин соя на фоидаи ҷисмонӣ дорад ва на фоидаи рӯҳонӣ; на аз оташ муҳофизат мекунад ва на ба дил оромӣ меорад. Ин ҷазои онҳоест, ки дар дунё аз роҳи рост дур шуда, ба неъматҳои Худо куфр варзидаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар амал дар дунё оқибат дорад ва ҷазои Худо адолатнок аст.

— Моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи рост биравем ва аз амалҳои бад дурӣ ҷӯем, то ки дар охират ба чунин ҳолат гирифтор нашавем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки неъматҳои биҳишт ва азобҳои дӯзах ҳаққанд ва ҳар кас тибқи амали худ ҷазо мебинад.

— Моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Худо шукр гӯем ва аз интиқом ва адолати Ӯ битарсем.

— Ин оят дили инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо раҳнамоӣ мекунад, зеро ҳамеша фурсати ислоҳ вуҷуд дорад.